غار حرا سال ها محل نیایش و عبادت پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) بود. زمانی که بت پرستی و شرک قریش را می دیدند، به آنجا می رفتند و در عالم خلقت و هستی تفکر می کردند و با پروردگار عالم راز و نیاز می کردند. هر سال در ماه رمضان به غار حرا صعود می کردند و با روزه داری و عبادت، جلوه حقیقت و هستی را جستجو  می کرد. در طول این سالها و در دل آن غار، پروردگار آخرین رسول و فرستاده اش را تربیت کرد و وقتی که روحش به اوج کمال و صافی رسید، خداوند امین وحی خود را بر او فرستاد.

بر فراز قله می توانی تمام آنچه اطرافت هست را به وضوح ببینی، آسمان و کوه ها، شهر مکه و مسجد الحرام و کعبه معظمه و افق های دوردست. فاصله قله کوه تا غار حرا، محل نیایش و عبادت پیامبر (صلی الله علیه و آله) حدود بیست متر است. فضای داخل غار گنجایش بیش از خوابیدن یک نفر گنجایش ندارد برای رسیدن به دهانه غار باید از بین دو صخره عبور کرد. غار در یک نقطه گود به وسیله صخره های بزرگ از قسمت های دیگر کوه جدا شده است. نور تنها به دهانه غار می تابد و از دهانه به بعد تاریک تاریک است.                       

خداوند به کسی که این نقطه سخت وحشتزا را جایگاه خویش قرار داده بود چه قدر قدرت روحی عطا کرده بود، قدرتی مافوق قدرت همه مردم. خداوند چنین نیرویی را جز به کسانی که آنها را برای رسالت خویش برگزیده، عنایت نمی کند. روبرو شدن با فرشته وحی الهی، آمادگی خاصی لازم دارد. تا روح شخص بزرگ و نیرومند نباشد، تاب تحمل بار نبوت و ملاقات فرشته را نخواهد داشت. امین قریش این آمادگی را به وسیله عبادت های طولانی، تفکرهای ممتد در غار حرا و عنایات الهی به دست آورده بود.

٢٧ رجب (روز مبعث) آغاز رسالت خاتم پیامبران بود. جبرئیل امین با لوحی فرود آمد و آن را در برابر محّمد (صلی الله علیه و آله) گرفت و گفت: ﴿ إقرا: بخوان ﴾ محمّد (صلی الله علیه و آله) از آنجا که درس نخوانده بود، پاسخ داد که نمی توانم. فرشته وحی او را سخت فشرد و دوباره گفت: ﴿ إقرا: بخوان ﴾ و این بار هم همان جواب را شنید. جبرئیل او را سخت فشار داد و پس از فشار سوم محمّد (صلی الله علیه و آله) ناگهان احساس کرد که می تواند لوحی را که در دست فرشته است، بخواند:

﴿ بخوان به نام پروردگارت که (جهان را) آفرید. کسی که انسان را از خون بسته خلق کرد. بخوان و  پروردگار تو گرامی (و کریم ترین کریمان) است. خدایی که بشر را علم نوشتن به قلم آموخت و به آدمی آنچه را نمی دانست آموخت ﴾

(برگرفته از کتاب های: حرا، مطلع وحی _ تاریخ پیامبر اسلام، ایت الله جعفر سبحانی)

                                        ﴿ وَ مَا أرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ ﴾

و تو را جز رحمتى براى جهانيان نفرستاديم 

پيامبر اعظم (صلی الله علیه و آله)

روزی حضرت محمّد مصطفی (صلی الله علیه و آله) و امیر مؤمنان علی (علیه السلام) در میان نخلستان نشسته بودند که ناگهان زنبور عسلی نزد آن حضرت آمد و شروع به چرخش دور پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) نمود. پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمودند: یا علی! می دانی این زنبور چه می گوید؟ حضرت علی (علیه السلام) فرمودند خیر. در این حال حضرت رسول (صلی الله علیه و آله) به مولای متقیان فرمودند: یا علی، این زنبور قصد دارد امروز ما را ضیافت دهد و می گوید که مقداری عسل در فلان محل قرار داده ام، امیر المومنین علی (علیه السلام) را بفرستید، تا آن را بیاورد. حضرت علی (علیه السلام) رفتند و آن عسل را یافته و در مجلس حاضر نمودند.

رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمودند: ای زنبور! غذای شما از شکوفه تلخ است؛ به چه علتی آن شکوفه به عسل شیرین تبدیل می شود‌؟ زنبور گفت: یا رسول الله! شیرینی این عسل از برکت ذکر وجود مقدس شما است، چون هر وقت که مقداری شکوفه بر می داریم همان لحظه به ما الهام می شود که سه بار بر شما صلوات بفرستیم. وقتی که صلوات می فرستیم، به برکت نام شما و صلوات بر شما، شکوفه ی تلخ به عسل شیرین مبدل می شود.

    طعم عسل از من نیست طعم صلوات است این  

منبع:  خزینة الجواهر ص ۵۸۶/ لمعات الانوار، ص ۵۳/ فضایل و آثار صلوات

اعتماد به خدا، نردبان به سوی هر بلندی است. 

              سر نی در نينوا می ماند اگر زينب نبود          كربلا در كربلا می ماند اگر زينب نبود 

 زینب، یعنی زینت پدر و این نامی است كه خداوند برای دختری انتخاب كرد كه با انجام رسالت خویش، زینت بخش تاریخ شد و موجب افتخار و سرافرازی خاندان وحی و ولایت گشت.

در بین کاروان اسرای کربلا، که شاهدان اصلی آن واقعه بودند، دو چهره آشنا از خاندان اهل بیت (علیهم السلام) وظیفه سنگین پیام رسانی نهضت امام حسین (عليه السلام) را عهده دار بودند. امام سجاد (عليه السلام) که پس از شهادت پدر بزرگوارشان رهبری مسلمانان را عهده دار شدند، نقش تعيين ‌كننده ای در احيای نهضت حسينی داشتند و در این راه همراه عمه شان، حضرت زینب (سلام الله علیها) به افشاگری بر علیه حکومت بنی امیه پرداختند. بى ‌شک سخنان بيدارگرانه امام سجاد (عليه السلام) و حضرت زينب (سلام الله علیها) در عصر اسارت، وجدان‌هاى خفته امت اسلام را بيدار ساخت.

حضرت زینب (سلام الله علیها) با حضور در نهضت کربلا، مسئولیت بزرگى را بر عهده گرفتند. تردیدی در نقش ایشان در حفظ کردن قیام عاشورا و ابلاغ پیام آن نیست. بدون شک بی حضور حضرت زینب (سلام الله علیها) این قیام به بلوغ و سرانجام مطلوب خویش نائل نمی گشت. سخنرانی ها و خطبه های غرای عقیله بنی هاشم حضرت زینب (سلام الله علیها) ارکان کاخ ظالمانه یزید را به لرزه در آورد و عمق فاجعه عظیم کربلا را برای همگان آشکار کرد.

این زینب است که در برابر نعره مستانه عبیدالله بن زیاد، آن گاه که به پیروزیش مى‏نازید و مى‏گفت: (( کار خدا را با خاندانت چگونه دیدى؟! )) با شهامت و شجاعت و صف ناپذیرى گفت:

والله ما رأیت إلا جمیلا      به خدا سوگند، جز زیبایى چیزى ندیده‏ام

     بارها گفت محمّد که علی جان من است

                                          هم به جان علی و جان محمّد صلوات

حضرت علی (علیه السلام) در داخل خانه خدا در مکه معظمه، روز جمعه سیزدهم ماه رجب سال سی ام عام‏الفیل به دنیا آمدند. قبل از ایشان کسی در داخل خانه خدا به دنیا نیامده بود و این ولادت فضیلتی است که خداوند بلند مرتبه، حضرت علی (علیه السلام) را به آن اختصاص داده است، برای تجلیل او و بالا بردن مرتبه او و آشکار نمودن کرامت و بزرگواری او.

سعید بن جبیر از یزید بن قعنب نقل نموده که من با عباس بن عبدالمطلب و گروهی از فرزندان عبدالعزّی در مقابل خانه خدا نشسته بودیم که ناگهان فاطمه دختر اسد، مادر امیرالمؤمنین که نه ماهه باردار بود و درد زایمان او را گرفته بود، ظاهر شد. پس فاطمه گفت: پروردگارا ! به تو و پیامبران و کتاب هایی که از طرف تو نازل شده‏اند، ایمان دارم و سخن جدم ابراهیم خلیل را تصدیق می‏کنم؛ او که این خانه عتیق را بنا کرد. پس به حق آن کسی که این خانه را ساخت، و به حق کودکی که در رحم دارم، ولادت این کودک را بر من آسان فرما! یزید بن قعنب می‏گوید: ما دیدیم که خانه خدا از پشت شکافته شد (محل مستجار) و فاطمه داخل خانه شد و ما دیگر او را ندیدیم، و دیوار دوباره به حال اوّل برگشت. به ذهن ما رسید که قفل در خانه خدا را باز کنیم، ولی باز نشد، پس دانستیم که این مسئله کاری است از طرف خدای عزیز و جلیل.  و شرح ماجرا را از زبان فاطمه بنت اسد بشنویم:

وقتی از خانه بیرون آمد، گفت: به راستی من بر زن های پیش از خود برتری یافتم؛ زیرا آسیه (همسر فرعون)، خدا را پنهانی در جایی عبادت کرد که دوست نمی‏داشت در آن مکان (یعنی کاخ فرعون) خدا را عبادت کند، مگر در حال ناچاری. و به راستی مریم دختر عمران درخت خشک خرما را با دستش تکان داد تا رطب تازه‏ای از آن بخورد، ولی من داخل خانه خدا شدم و از میوه‏های بهشتی و روزی های آن استفاده بردم.

مولود نورانی که در درون خانه خدا به دنیا آمده و چهار شبانه روز از او و مادرش با غذای بهشتی پذیرایی شده، برای نامگذاریش نیز خدای خانه باید تصمیم بگیرد و چنین هم شد. خداوند منت خویش را بر او کامل نمود و با جملاتی از عالم غیب به گوش فاطمه مادر نوزاد رساند که او را چه نام نهد: 

فاطمه بنت اسد می‏گوید: پس هنگامی که خواستم (از کعبه) خارج شوم، هاتفی (از غیب) مرا ندا داد:

ای فاطمه (او را) به نام علی نام‏گذاری کن! پس او علی است و خدای علیّ اَعْلی است که می‏گوید: به راستی، اسم او را از اسم خودم جدا ساختم و او را به ادب خود پرورش دادم و او را بر پیچیدگی های علم خود آگاه ساختم و او کسی است که... بر بام خانه من اذان خواهد گفت و مرا تقدیس و تمجید خواهد نمود. پس خوش به حال کسی که او را دوست بدارد و اطاعتش کند و وای بر کسی که او را دشمن بدارد و نافرمانی کند.

            من ار به قبله رو کنم به عشق روی او کنم           اقامه صلاة را به گفتگوی او کنم      

  گر از وطن سفر کنم سفر به سوی او کنم           زحج و بیت بگذرم طواف کوی او کنم

               کز احترام مولدش حرم شده است محترم        در این ولا بگو نعم که هست اعظم نعم

برگرفته از سایت حوزه

     اگر دوزخ میان پوست داری        نسوزی گر علی را دوست داری

اگر مهر علی در سینه ات نیست     بسوزی گر هزاران پوست داری

رسول اکرم (صلى الله عليه و آله و سلم):

من شهر علم هستم و على دروازه آن.

پس هر كه علم خواهد، بايد كه از در آن وارد شود.

رسولُ اللَّه (صلى الله عليه و آله) لَمّا سَألَهُ عَبدُاللَّهُ بنُ مَسعود عَن الأئِمَّةِ  في صُلب الحُسَين (عليه السلام) :  ... وَ يَخرُجُ مِن صُلبِ عَليٍّ (الرِّضا) ابنُهُ  مُحَمَّدٌ الَمحمودُ أطهَرُ النّاس خَلقاً  وَ أحسَنُهُم خُلقاً .

رسول اکرم (صلى الله عليه وآله) در پاسخ به سؤال عبداللّه بن مسعود از امامان از نسل حسين (عليه السلام) : ... و از صلب على (رضا) فرزندش محمّد ستوده شده به دنيا مى‏آيد، كه پاكترين مردم از نظر خلقت و خوش خلق‏ترين آنهاست.

                                                                                                                     (منتخب میزان الحکمه بخش ٠٤)

نام: محمّد

لقب: جواد،تقی

كنیه: ابـوجعفـر

پـدر: امام علـى بـن مـوسـى الرضا (علیهم السلام)

مادر: سبیكه ( معروف به خیزران)

                             گل آمد و زد خيمه به گلزار ببينيد                   شد ماه رخ يار پديدار ببينيد

  عيد نو و عيد ظفر و عيد جواد است                 اي خلوتيان حرم يار ببينيد

      بر دامن ريحانه ي ريحانه ي طاهر                  ريحانه اي از عترت اطهار ببينيد 

            مهر نهم از دايره ي مهر الهي               رخشان شده اي صاحب انصار ببييند 

                        بر سفره ايجاد ز نعمات خداوند                 آن مائده را چون گل بي خار ببينيد

              در دايره امن خداوند بپاييد                    جود و کرم و بخشش و غفار ببينيد

                                                                                                                                   (محمد علی مردانی)

                         

مرد عابدی بود که همیشه با خدا راز و نیاز می کرد و داد الله، الله داشت. روزی شیطان بر او ظاهر شد و وی را وسوسه کرد و به او گفت: ای مرد! این همه که تو گفتی الله، الله، سحرها از خواب خوش خویش گذشتی و بلند شدی و با این سوز و درد هی گفتی الله،الله، الله؛ آخر یک مرتبه شد که تو لبیک بشنوی؟ تو اگر به در خانه هر کس رفته بودی و این اندازه ناله کرده بودی، لااقل یک مرتبه جوابت را داده بودند!!

           آن یکی الله می گفتی شبی        تا که شیرین می شد از ذکرش لبی

  گفت شیطان: آخر ای بسیارگو !            این همه الله را لبیک کو ؟

        می نیاید یک جواب از پیش تخت         چند الله می زنی با روی سخت

این مرد دید ظاهراً حرفی است منطقی، از این رو در او موثر افتاد و از آن به بعد دهانش بسته شد و دیگر الله، الله نگفت.  در عالم رویا هاتفی به او گفت: چرا مناجات خودت را ترک کردی؟ پاسخ داد: من می بینم این همه مناجات که می کنم و این همه درد و سوزی که دارم، یک مرتبه نشد در جواب من لبیک گفته شود.

او شکسته دل شد و بنهاد سر              دید در خواب او خضر را در خضر

  گفت: هین از ذکر چون وامانده ای؟         چون پشیمانی از آنکش خوانده ای؟

      گفت: لبیکم نمی آید جواب                   زآن همی ترسم که باشم رد باب

هاتف گفت: ولی من از طرف خدا مأمورم که جواب تو را بدهم، و آن این است که همان درد و سوز و عشق و شوقی که ما در دل تو قرار داده ایم، این خودش لبیک ماست. عشق و ترس تو نشانه لطف ماست و هر یارب گفتن تو، یک لبیک ( ما را ) به همراه دارد.

       گفت: آن الله تو لبیک ماست         و آن نیاز و درد و سوزت پیک ماست

    حیله ها و چاره جویی های تو           جذب ما بود و گشاد این پای تو

ترس و عشق تو کمند لطف ماست       زیر هر یا رب تو لبیک هاست

                                                                         مثنوی مولوی، دفتر سوم