رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) به حضرت فاطمه (سلام الله علیها) فرمودند:

 ای فاطمه! خداوند برای تو نامی از نام های خود را مشتق کرد. او فاطر است و تو فاطمه هستی.

                                                                                                        (بحار الانوار، ج ۴۳، ص ۱۵)

محمّد بن مسلم ثقفی گوید از حضرت باقر (علیه السلام) شنیدم که فرمودند:

(( فاطمه بر دروازه جهنم توقف خواهد داشت. چون روز قیامت شود، بر پیشانی و بین دو چشم هر کس نوشته می شود که مومن یا کافر است. به دوستدار و محبی که گناهانش بسیار است، دستور داده می شود که به سوی آتش برود. حضرت فاطمه (سلام الله علیها) در بین چشمان او کلمه ((محّب)) را می خواند و می فرماید:

ای خداوند من و ای سرور من! تو مرا فاطمه نامیدی و به وسیله من کسانی را که دوستدار من و یا ذریه فرزندان من هستند از آتش نجات دادی. وعده تو حق است و تو از وعده خود تخلف نمی کنی.))

خداوند متعال می فرماید: راست می گویی ای فاطمه! من تو را فاطمه نامیدم و به وسیله تو، دوستداران و کسانی را که تو را و ذریه تو را دوست داشته، ولایتشان را پذیرفته اند، از آتش نجات می دهم. وعده من حق است و من از وعده ام تخلف نمی کنم.