مرد عابدی بود که همیشه با خدا راز و نیاز می کرد و داد الله، الله داشت. روزی شیطان بر او ظاهر شد و وی را وسوسه کرد و به او گفت: ای مرد! این همه که تو گفتی الله، الله، سحرها از خواب خوش خویش گذشتی و بلند شدی و با این سوز و درد هی گفتی الله،الله، الله؛ آخر یک مرتبه شد که تو لبیک بشنوی؟ تو اگر به در خانه هر کس رفته بودی و این اندازه ناله کرده بودی، لااقل یک مرتبه جوابت را داده بودند!!

           آن یکی الله می گفتی شبی        تا که شیرین می شد از ذکرش لبی

  گفت شیطان: آخر ای بسیارگو !            این همه الله را لبیک کو ؟

        می نیاید یک جواب از پیش تخت         چند الله می زنی با روی سخت

این مرد دید ظاهراً حرفی است منطقی، از این رو در او موثر افتاد و از آن به بعد دهانش بسته شد و دیگر الله، الله نگفت.  در عالم رویا هاتفی به او گفت: چرا مناجات خودت را ترک کردی؟ پاسخ داد: من می بینم این همه مناجات که می کنم و این همه درد و سوزی که دارم، یک مرتبه نشد در جواب من لبیک گفته شود.

او شکسته دل شد و بنهاد سر              دید در خواب او خضر را در خضر

  گفت: هین از ذکر چون وامانده ای؟         چون پشیمانی از آنکش خوانده ای؟

      گفت: لبیکم نمی آید جواب                   زآن همی ترسم که باشم رد باب

هاتف گفت: ولی من از طرف خدا مأمورم که جواب تو را بدهم، و آن این است که همان درد و سوز و عشق و شوقی که ما در دل تو قرار داده ایم، این خودش لبیک ماست. عشق و ترس تو نشانه لطف ماست و هر یارب گفتن تو، یک لبیک ( ما را ) به همراه دارد.

       گفت: آن الله تو لبیک ماست         و آن نیاز و درد و سوزت پیک ماست

    حیله ها و چاره جویی های تو           جذب ما بود و گشاد این پای تو

ترس و عشق تو کمند لطف ماست       زیر هر یا رب تو لبیک هاست

                                                                         مثنوی مولوی، دفتر سوم