بايد از فقدان گل خونجوش بود

در فراق ياس مشكي پوش بود

یاس مثل عطر پاك نیّـت است

یاس استنشاق معصومیّـت است

ياس بوي مهرباني مي دهد

عطر دوران جواني مي دهد

ياس ها يادآور پروانه اند

ياس ها پيغمبران خانه اند

ياس را يك شب گل ايوان ماست

ياس تنها يك سحر مهمان ماست

ياس را آئينه ها رو كرده اند

         ياس را پيغمبران بو كرده اند

ياس بوي حوض كوثر مي دهد

عطر اخلاق پيمبر مي دهد

حضرت زهرا دلش از ياس بود

دانه هاي اشكش از الماس بود

داغ عطر ياس زهرا زير ماه

مي چكانيد اشک حيدر را به چاه

عشق محزون علي ياس است و بس

چشم او يك چشمه الماس است و بس

اشك مي ريزد علي مانند رود

       بر تن زهرا گل ياس كبود

گریه كن حیدر! كه مقصد مشكل است

این جدایی از محمّد (ص) مشكل است

این دل یاس است و روح یاسمین

       این امانت را امین باش ای زمین       

یاس خوشبوی محمّد (ص) داغ دید

صد فدك زخم از گل این باغ دید

مدفن این ناله غیر از چاه نیست

       جز تو كس از قبر او آگاه نیست